PAUL CORVERS – een gecomponeerde stilte

Paul Corvers (‘s-Hertogenbosch, 1953) doorliep begin jaren tachtig de Academie voor Beeldende Kunsten St. Joost te Breda. Hij startte zijn opleiding in 1977, het jaar waarin de Neue Wilden, een neo-expressionistische stroming in Duitsland zijn oorsprong vond. Corvers ziet zichzelf als een schilder waardoor zijn initiële fascinatie voor deze stroming en voor het Amerikaanse abstracte expressionisme, niet vreemd is. De echo van het modernisme van Piet Mondriaan klonk in de loop der jaren echter steeds luider. Het grote verfgebaar en de complexe, pasteuze kleuraanbreng verstilden. De horizon en bij uitbreiding het landschap boden de toeschouwer vele jaren een houvast bij het bekijken van zijn abstracte composities.

In zijn recentere werk componeert Paul Corvers schilderijen. Vele kleurvlakken groot en klein worden afgewisseld met een frivole wollige verftoets. Op het eerste zicht geschilderd in een hermetische en moeilijk toegankelijke schilderstaal die een duidelijk en goed overwogen plan suggereert. Het landschap vormt het uitgangspunt, lees ik hier en daar. Vaak is er inderdaad een horizon te bespeuren in de werken van Paul Corvers maar ik vraag me af of er niet meer aan de hand is. Kijkend naar de werken moet ik vooral denken aan de twee uitgangspunten van de bekende Amerikaanse avant-garde componist John Cage (Los Angeles 1912-1992 New York): kans en onbepaaldheid (‘chance and indeterminacy’). Geïnspireerd door het zenboeddhisme begon Cage muziek te componeren waarbij het gaat om de pure ervaring van klank als klank, zonder verdere emotionele expressie of coherente structuur.

De figuratieve handvatten worden in de recente werken van Paul Corvers steeds meer losgelaten om tot pure, abstracte composities te komen, opgebouwd uit duidelijke kleurvlakken bepaald door kans en onbepaaldheid. Piet Mondriaan stelde destijds zijn composities intuïtief maar harmonieus samen. Ook dit herkennen wij in het werk van Corvers. Waar de Neue Wilden zich aan ons presenteerden als uiterst expressieve schilders wars van dogma’s en werkend in een totale vrijheid, bereikt Corvers dit stadium met compleet ander werk. Het avontuur van het schilderen bevindt zich in het minimale. De kleurvlakken die op het doek verschijnen, verwijzen op deze manier enkel naar zichzelf. Ze zijn volledig in rust en compleet in vrede ten opzichte van elkaar. Het resulteert in werken die een welkome stilte vertegenwoordigen. De kleine formaten van de meeste werken ontwarren een ongekende grootsheid. Het sluit aan bij wat John Cage ooit zei: ‘Er bestaat niet zoiets als een lege ruimte of een lege tijd. Er is altijd iets te zien, iets te horen. Sterker nog, als we proberen een stilte te maken, kunnen we dat niet.’ Het werken in grote vrijheid resulteert ook bij Paul Corvers in een leegte rijk aan beelden en geluiden. Een gecomponeerde stilte.

Hans November Breda, 20 juli 2020

Zwischenräume, Berlin, 25, 26 and 27 September

International art show 25, 26 and 27 September 2020

Zwischenräume comes to ROSALUX, Berlin

Zwischenräume is a group exhibition at ROSALUX art space in Berlin that brings together artists from non profit art foundation Debysaysyes with different mediums and backgrounds, but all with small sized and therefore accessible works. No less than twenty seven artists from six different countries, including Germany, will participate. The exhibition will open Friday 25th September at 3 pm and will close Sunday 27th September at 6 pm. Visitors are welcome to see and acquire the art works. All necessary safety precautions have been taken.

The exhibition

Participating artists are Christiane Ainsley (FR), Vivian Ammerlaan (NL), Joan van Barneveld (NL), Karin Beyens (BE), Bram Braam (GE), Paul Corvers (NL), Hadassah Emmerich (BE), Toussaint Essers (NL), Karen Foss (GB), John Francis (FR), Madlen Herrström (FR), Hella van ’t Hof (NL), René Korten (NL), Elfie Kristiana (BE), Erwin van Krey (NL), Franz Licht (GE), Annika Lochtman (NL), George Meertens (NL), Ulla Pedersen (DK), Benyamin Perry (NL), Jan van der Ploeg (NL), Anne Roorda (NL), Steffen Schiemann (GE), Erica Scheper (NL), Aimée Terburg (NL), Chris Vanderschaeghe (BE) and Witte Wartena (GE). Curator is Berlin based art historian Cigdem Caglayan.

The exhibition takes its inspiration from French philosopher Olivier Remaud‘s essay Voluntary Solitude that is circling around the art of being alone. What are we looking for in solitude? Zwischenräume invites the viewers to question their own desire for loneliness and seek a silent dialogue with oneself. The often uncanny, yet dreamy artworks frame the experience of self-inflicted isolation. The exhibition, originally planned to open March 2020, had to be postponed till September 2020 due to Covid-19, giving the chosen theme even more relevance and urgency. After months of the ongoing pandemic and lock-downs worldwide, the concept of self-inflicted solitude is no longer just a theoretic possibility and free choice for individual liberation – but a repressive and/or solidary duty that has been addressed to the world population as a whole. The art will be shown in a completely different world than originally anticipated.

Opening hours

Friday 25th September 2020

3- 6 PM

7-10 PM

Saturday 26th September 2020

2- 6 PM

Sunday 27th September 2020

2- 6 PM

A series of interviews with the artists will be shown on the vernissage day.

 

 

 

ROSALUX

ROSALUX is an artist-run space in which artistic production, presentation and reflection take place independently of commercial or institutional criteria. Its main objective is to follow, support and present the latest developments in terms of research and artistic practice. ROSALUX believes in the artist-led approach in contemporary art and sees the image as hospitality and the Other as a chance. Intellectual curiosity, openness to the Other and the constant exchange of ideas and visions allow us to grow. Since 2007, ROSALUX has shown works by more than 280 artists, 33 of whom presented their first solo exhibition in Berlin, to which a significant number will added in this group exhibition.

Debsaysyes

Debsaysyes is a fairly young Dutch based non profit art foundation dedicated to making art flow. The ultimate goal is to help more artists make a living of their art and more people to see and buy art. To achieve this Debsaysyes challenges professional top artists to make small works and offer them at prizes up to €500,– thus making them available for a broader art loving audience. We call that big artists, small works. Debsaysyes can be found online on www.debsaysyes.org, facebook and instagram as well as in exhibitions and art events in several countries. In cooperating with ROSALUX and enjoying their artistic hospitality, Debsaysyes takes an important step towards spreading the works of its artists throughout Europe.

Unieke aanbieding laatste Camion foto’s Aimée Terburg

Aimée Terburg
‘The Knightrider’ 2007
inktjetprint on polystyrene, glossy laminated
30 x 22 x 2 cm
€ 125.-

Even stilstaan. Foto’s van een project van Aimée Terburg uit 2007 met honderden achterkanten van vrachtwagens blijken ineens verrassend actueel. Camions waar je vaak achter rijdt en nauwelijks op let, hooguit als ze te langzaam voor je rijden, gefotografeerd tijdens hun pauzestand om je blik te vangen. Diesellucht. Stalen bakken. Ochtendfile. Op vakantie gaan. Vreemde kentekens. Bestemmingen. Ladingen. Ingekaderde kleurvlakken. Viezigheid. Onderweg opgedaan; gevonden schilderkunst. De link met haar recente werk is duidelijk te zien.

Anderhalvemeterspecial

Nu we met zijn allen op pauze en nauwlettendheid zijn gezet, hebben we een 1,5 meter special om kunst te laten stromen: vier Camions, de laatste in stock uit haar atelier, met korting én 10% donatie aan de Voedselbank Groningen.  Drie kleine en één grote. Voor elk wat wils.

Kijk op https://www.camions2go.com voor meer info of email [email protected]

Aimée Terburg
‘Houteinde’ 2007
inktjetprint on polystyrene, glossy laminated
30 x 22 x 2 cm
€ 125.-


Aimée Terburg
‘De Aardappel-SF’ 2007
inktjetprint on polystyrene, glossy laminated
30 x 22 x 2 cm
€ 125.-


Aimée Terburg
‘Bulthuis’ 2007
inktjetprint on polystyrene, glossy laminated
55 x 40 x 2 cm
€ 325,-

Speciale donatie van Franz Licht

Franz Licht is een bijzondere kunstenaar. Hij verkoopt zijn werk nooit. Hij geeft het alleen weg. Als donatie of in tijdelijke of permanente bruikleen. Dat hij Debsaysyes zo’n bijzonder initiatief vindt dat hij ons een werk schenkt dat we mogen verkopen, is dus een unicum. Een unieke kans.

Zijn werk adresseert de verschillende verschijningsvormen van kunst. Het refereert aan kleurvelden, aan strakke lijnen en vlakken, aan architectuur. Hij werkt graag in series en zoekt naar helderheid, duidelijkheid. Naar het hoogste niveau van vakmanschap. Het gaat hem niet om de interpretatie van zijn werken, maar eerder om het beleven en ervaren van kijken.

Het werk dat nu te koop is bij Debsaysyes heet DSY20, is in 2020 voor ons gemaakt, acryl op board, 20×20 cm, ingelijst en gesigneerd op de achterkant.

De speciale Debsaysyes prijs is €250,-. Dat is inclusief verzending binnen Europa.

Als u dit koopt, krijgt u niet alleen een geweldig kunstwerk in bezit dat anders niet te koop zou zijn, u steunt ook onze non profit stichting om kunst te laten stromen en kunstenaars te helpen in het tonen en verkopen van hun werk. Een doelstelling die belangrijker is dan ooit in deze rare tijden. Om extra in Franz’ geest van doneren te blijven, bieden we koper aan een goed doel te kiezen, waar wij €100,- aan zullen overmaken.

Franz Licht is geboren in 1961 in de buurt van Karlsruhe. Hij is autodidact en woont en werkt tegenwoordig in het noorden van Duitsland. Meer werken van Franz vindt u op www.franz-licht.de

 

You’re not alone

Met het oog op de naderende Paasdagen, die dit jaar toch anders gaan verlopen dan normaal, hebben we een nieuwe expositie gemaakt. Want feestdagen zonder kunst, dat kan natuurlijk niet.

Het is een duo expositie met werken van Barry Camps en foto’s van Paul Brouwer. Een idee dat we al langer hadden: de werken lijken voor elkaar gemaakt.

Barry is Debsaysyeskunstenaar van het eerste uur en de digitale combinatie met een gastkunstenaar wiens werk hij waardeert, leek ons in deze tijden van afzondering een mooi gebaar. De werken vieren een bijzonder feest met elkaar. Wij vieren als toeschouwer mee.

De expo is de hele maand nog te zien. Geniet ervan en blijf gezond.

Link

Sylvain Levier: ‘Soothing skin’

Soothing skin

Back in 2019, when Debsaysyes proposed me to join its art foundation, I was experimenting with new materials and combinations between them. As is often the case in my work, nothing was premeditated when I found, in a drawer, a box of iron oxide powder that I had bought ten years ago.

I thought to myself, what is this? When I opened the box, I opened a world, a strange world.

I remember very well, I stared at this material for long minutes.

Getting a deep blackness was not my goal, but that’s what happened after a few tries. The depth of the blackness was not the most interesting thing to me. The iron oxide, once applied to the paper, formed a thin skin that changed its appearance depending on the light.

The works available on this website are among my very first achievements using this technique. I wanted to get something as simple as possible, direct, which leaves place for matter and intuition. The masking tape you see in the visual is all that remains of that moment. This fragment of a work tool was part of the actual process that led to the works available on Debsaysyes.

At the time I’m writing these few lines, the streets are empty, empty of human beings, everything has become calm again. Due to the Covid-19 epidemic, containment has been required in France for two weeks now.

Silence has recovered its place, and despite this invisible threat, it seems to me that things are getting more livable.

Do we have to face death to realize that our current lifestyles are getting us nowhere?

Slow down,

I’m listening to the birds.

Sylvain Levier,
Paris, France, March 2020

 

Çigdem Çaglayan: Solitude for Solidarity

Solitude for Solidarity

 The exhibition Zwischenräume at Rosalux Gallery in Berlin has been postponed because of the global crisis humankind is now facing. Perhaps the biggest crisis of our generation. We are all very sad. An exhibition without an audience would have, however, made the theme of Zwischenräume very literal: solitude and loneliness. When we decided to make the phenomenon of self-inflicted isolation the theoretical base of the exhibition, we had no idea that social distancing would be the dominant topic worldwide. We rather had the notion of retreating from a hectic urban life in mind – not the decision to stay alone in order to not infect each other and save the lives of vulnerable groups. The more we thought about what to do now, the more we realized: canceling is not an option. After all, we want to make art flow. We also did not want to wait indefinitely to stage the exhibition. So here is what we came up with: the show is going online as a digital exhibition and the physical exhibition at Rosalux is postponed to September. However, we are truly sad that we are not going to see each other in March. Even so, we are very much looking forward to our gathering and your arrival in September. Till then, we want you to experience this digital virtual version.

The the core idea of Zwischenräume overlaps with the current situation in our society. Solitude has become a necessity during the current pandemic – but how voluntary is it? The exhibition‘ s aim was (and is) to assemble artworks of a diverse group of creative artists from different backgrounds and generations. We want to compose them in a way that creates space for inner dialogues, we wanted to trigger a conversation with our souls, and urge our visitors to look deep inside. The artworks in this exhibition were chosen based on the notion of voluntary solitude, inspired by Olivier Remauds philosophical essay. When organizing a visual exhibition became impossible, we realized that maybe a digital setup could increase and strengthen the intention we had in mind: the often uncanny, yet dreamy artworks frame the experience of self-inflicted isolation.

Admittedly, the idea of solitude is not new. The notion of being voluntarily away, withdrawing into oneself has been examined and addressed by many famous authors, intellectuals, philosophers, spiritual leaders and artists. Maybe it is even an all-time-favorite topic that frames human existence. However literal and striking right now, the human condition of ultimate loneliness has never been neglected or disregarded. We thought we knew what the topic meant, but it is time to really experience, practice it rather than knowing by a theory. In the meantime, the component of voluntariness has gained another perspective: choosing loneliness to not harm others. In this sense, solitude becomes a moral must instead of a conscious free decision to step back from society.

Zwischenräume takes its inspiration from French philosopher Olivier Remaud‘s essay Voluntary Solitude, that is circling around the art of being alone. Through the artworks, the exhibition as a whole wants to invite visitors to ask questions like; What are we looking for in solitude? Can voluntary loneliness be a social life form that can be taken? What do we find in loneliness in urban life? What does it mean to be alone with yourself? What does it mean to be lonely in modern society? Nowadays, we may also ask; How will we be alone, how will we stay sane? The way we are living now is an incredible test. When the everyday rush is taken away, what is left? Are we happy with what is left? How long is a good period of voluntary solitude: an hour, a week, a month? And what should it be filled with: meditation, contemplation or also anxiety and paranoia? A huge uncertainty. Instead of producing scenarios that come close to a perceived conspiracy, we should try to understand and recognize that what we are really facing. We isolate ourselves from other people and the world in order to keep large parts of our herd healthy and alive. We are socializing, showing solidarity by leaving our society. Isn’t solitude what we need now for healing the society? It seems like we have to de-attach more to connect. We have to wait for the better and find new forms of social connection. Because as a matter of fact, solitude and loneliness have an educational function. They bring creativity, reveal hidden features. It reminds us that self-sufficiency might be the key to happiness in all wisdom. We should see it as we are in a giant retreat with the whole world. With the world we know turned upside down, we are confused, worried, we need each other more than ever – yet we are isolated.

Every discipline of art is essential to nourish our grieving souls. Let us give enough space for creativity, it’s an essential time for new ideas, for art. We will see that art can fill deficiency. In order to contribute to and prove that, we didn’t want to wait for September and use all the possibilities to make this exhibition happen, even in digital form.

In his book Catcher in the Rye Salinger talks about the invisible bonds between people. Those ties are our neurological ties. No matter how far we are physically away, there is a huge pattern that connects us. For instance, we can establish that bond in a paragraph in a book we read together, but separately. Another invisible link that connect us is internet. Work, love, friendship, kinship, all have a digital way of expression now. We can access many museums, libraries, exhibitions, concerts, and archives digitally. And now we can visit Zwischenräume´s virtual exhibition while keeping social distance. Art shows one more time that it has no boundaries. We are able to see, observe and we are not as remote as we thought.

Some traumas we encounter in life have a role. These things do not occur for a sacred purpose, but we should make them meaningful. And, we believe we will find meaning in it. We could die at any moment, and this has always been true. So let’s live now in solitude collectively and see the beauty. Let’s take it as a chance to create more. Let‘s observe more and search beauty and meaning. Art will be a main companion in that. Please enjoy Zwischenräume online now and we will meet each other in September at Rosalux Berlin.

From our living rooms to yours, with love. Stay safe, resilient and enjoy art in global solidarity.

March 28. 2020
Çigdem Çaglayan, Curator of Zwischenräume

 

Virtual expo Berlin

Group expo Zwischenraüme would have opened in Rosalux Berlin 27th March.
We chose to postpone to the last weekend of September as well as presenting part of the exhibition online during the three days of the original exhibition. With the Berlin line up and some new editions. Also curated by Cigdem Caglayan. And yes, the works are small: that is what non profit art foundation Debsaysyes is all about.

Big artists, small works. And for a maximum price of €500,-. Enjoy.

Click here for the expo.

 

Çigdem Çaglayan, curator of the Debsaysyes exhibition Zwischenräume, has written a blog on the exhibitions theme of selfinflicted solitude and it’s amazing relevance in these crazy and disturbing times.

You can read the article here

Unique art offer

 

Christiane Ainsley and John Francis are preparing a unique art show in Abstract Project Gallery in Paris, opening April 1st this year. To fund this initiative they make you an offer you can’t refuse. To fund the exhibition you can now buy one of the exhibited pieces.

read more…

Nieuwe kunstenaar Christiane Ainsley

Debsaysyes kondigt met trots de toetreding van Christiane Ainsley tot onze stichting aan. Haar werk vertegenwoordigt een interessante kunststroming binnen de stichting en belichaamt waar Debsaysyes om draait: namelijk klein, maar intens werk.

Christiane Ainsley studeerde af in visuele kunsten aan de Universiteit van Quebec, Montreal . Ze besloot in 2011, samen met kunstenaar John Francis, permanent in Barjols, in de Var in Frankrijk te gaan wonen en werken.

Sinds de late jaren ’80 van de vorige eeuw onderzoekt zij de kwaliteiten van kleur in relatie tot de zwaarte van het materiaal en de sporen van het gebaar. Oude werken worden steeds opnieuw bewerkt. Ze begon 2020 met een nieuwe basis en dus een nieuwe uitdaging.

Sinds 2006 is ze voorzitter van de Association Artmandat. In 2013 begon ze een samenwerking met keramist Michel Murarour. In Canada kreeg ze vooral bekendheid door twee tentoonstellingen voor opkomende kunstenaars in het Montreal Museum voor Hedendaagse kunst. Sindsdien heeft Christiane aan vele tentoonstellingen in Canada en Frankrijk deelgenomen en is haar werk in verschillende collecties opgenomen.